ಮೂರು ಮೀನುಗಳು

ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯ ಮೂರು ಮೀನುಗಳು

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ಮೀನುಗಳು ಇದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಹೆಸರು ಮುನ್ನೋಟ, ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಆದದ್ದಾಗಲಿ.

ಮುನ್ನೋಟ ಮುಂದೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಷ್ಟ ಬಂದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಉಪಾಯ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಮಾತ್ರ, “ಆಗುವುದು ಆಗಿಯೇ ತೀರುತ್ತದೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆರಾಮವಾಗಿ ಈಜಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮೀನುಗಾರರು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. “ಈ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಳು ತುಂಬಾ ಇವೆ. ನಾಳೆ ಬಂದು ಬಲೆ ಬೀಸೋಣ,” ಎಂದು ಅವರು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆ ಮಾತು ಮುನ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಮುನ್ನೋಟದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ

ಮುನ್ನೋಟ ಯೋಚಿಸಿತು, “ಇದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲ. ನಾಳೆಯೋ ನಾಡಿದ್ದೋ ಅವರು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆ.” ಅದು ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಆದದ್ದಾಗಲಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿತು.

“ಗೆಳೆಯರೇ, ಮೀನುಗಾರರು ಇಲ್ಲಿ ಬಲೆ ಬೀಸಲು ಬರುತ್ತಾರಂತೆ. ಬನ್ನಿ, ಯಾರೂ ನೀರು ಕದಡದ ಬೇರೆ ಕೆರೆಗೆ ಹೋಗೋಣ,” ಎಂದಿತು.

ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೇಳಿತು, “ನಾನು ಈ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕಾಲದಿಂದ ಇದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ದಿಢೀರನೆ ಹೊರಡಲು ನನ್ನಿಂದ ಆಗದು. ಮೀನುಗಾರರು ಬಂದರೆ, ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಉಪಾಯ ಮಾಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.”

ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಹೇಳಿತು, “ಬೇರೆ ಕಡೆಯೂ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಗಳಿವೆ. ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಯಾರೋ ಆಡಿದ ಸಣ್ಣ ಮಾತಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆರೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದೇ? ಕೇಡು ಬಯಸುವವರ ಎಷ್ಟೋ ಯೋಜನೆಗಳು ನಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.”

ಮುನ್ನೋಟ ಹೊರಟಿತು

ಎರಡೂ ಮೀನುಗಳು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮುನ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅದು ಹೆಚ್ಚು ವಾದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಮುನ್ನೋಟ ಕೆರೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಾ ದೂರದ ಇನ್ನೊಂದು ಕೆರೆಗೆ ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಿನ ನೀರು ತಿಳಿಯಾಗಿ, ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.

ಹಳೆಯ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಈಜಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಬಲೆ ಬಿತ್ತು

ಮರುದಿನ ಮೀನುಗಾರರು ತಮ್ಮ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಕೆರೆಯ ನಡುವಿನ ಮಡುವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ದೊಡ್ಡ ಬಲೆ ಬೀಸಿದರು.

ಬಲೆಯನ್ನು ಎಳೆದಾಗ ಕೆರೆಯ ಮೀನುಗಳೆಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದವು. ಒಂದೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಆದದ್ದಾಗಲಿಯೂ ಬಲೆಯೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡವು.

ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಉಪಾಯ

ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೂಡಿತು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗಲೇ ಅದು ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಅಲುಗಾಡದೆ ಸತ್ತಂತೆ ನಟಿಸಿತು.

“ಈ ದೊಡ್ಡ ಮೀನು ತಾನಾಗಿಯೇ ಸತ್ತುಹೋಗಿದೆ,” ಎಂದುಕೊಂಡ ಮೀನುಗಾರರು ಅದನ್ನು ಬಲೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು ದಡದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು.

ಅವರು ಮತ್ತೆ ಬಲೆಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೊರಳಿ, ಪುಟಿದು, ಚಂಗನೆ ನೀರಿಗೆ ಜಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಆದದ್ದಾಗಲಿಯ ಕೊನೆ

ಆದರೆ ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಯಾವ ಉಪಾಯವನ್ನೂ ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಲೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಮೂತಿ ತೂರಿಸಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಮೀನುಗಾರರು ಅದನ್ನು ದೊಣ್ಣೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೊಂದರು.

ದೂರದ ತಿಳಿನೀರಿನ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನೋಟ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಈಜಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಕೆರೆಯ ಜೊಂಡಿನ ನಡುವೆ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಮುಂದಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವವರೂ ಕಷ್ಟದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಉಪಾಯ ಹುಡುಕುವವರೂ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. “ಆದದ್ದಾಗಲಿ” ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತವರು ಉಳಿಯಲಾರರು.