ಮಾತಾಡುವ ಗುಹೆ

ಹಸಿದ ಸಿಂಹ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಖರನಖರ ಎಂಬ ಸಿಂಹವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಅಲೆದಾಡಿತು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬೇಟೆಯೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದು ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಹೆಯನ್ನು ಕಂಡಿತು.

“ಇದು ಯಾವುದೋ ಪ್ರಾಣಿಯ ಮನೆ ಇರಬೇಕು. ರಾತ್ರಿ ಅದು ಮನೆಗೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಒಳಗೆ ಅಡಗಿ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಸಿಂಹ ಯೋಚಿಸಿತು.

ಸಿಂಹ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು.

ಗುಹೆಯ ಒಡೆಯ

ಆ ಗುಹೆ ದಧಿಮುಖ ಎಂಬ ನರಿಯ ಮನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ನರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿತು.

ದಧಿಮುಖ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರದ ನರಿ. ಅದು ಎಂದೂ ನೇರವಾಗಿ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಮೊದಲು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂದೂ ಅದು ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು. ಒಳಗೆ ಕತ್ತಲು. ನರಿಗೆ ಏನೋ ಅನುಮಾನ ಬಂತು.

“ಒಳಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಅಡಗಿದ್ದರೆ? ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು?” ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು.

ಓ ಗುಹೆಯೇ!

ನರಿ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿತು, “ಓ ಗುಹೆಯೇ! ಓ ಗುಹೆಯೇ!”

ಒಳಗಿನಿಂದ ಯಾವ ಉತ್ತರವೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನ.

ನರಿ ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿತು, “ನಾನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವಲ್ಲ! ಇಂದು ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೀಯ? ನೀನು ಮಾತಾಡದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಬೇರೆ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.”

ನಿಜವಾಗಿ ಗುಹೆ ಎಂದೂ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನರಿಯ ಒಂದು ಉಪಾಯವಾಗಿತ್ತು.

ಸಿಂಹದ ಯೋಚನೆ

ಗುಹೆಯ ಒಳಗೆ ಸಿಂಹ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

“ಓಹೋ! ಈ ಗುಹೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನರಿಯನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಂದು ನನ್ನ ಭಯದಿಂದ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು,” ಎಂದು ಸಿಂಹ ಯೋಚಿಸಿತು.

“ಗುಹೆ ಕರೆಯದಿದ್ದರೆ ನರಿ ಒಳಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನೇ ಗುಹೆಯ ಹಾಗೆ ಅದನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಅದು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು.

ಗುಹೆ ಗರ್ಜಿಸಿತು!

ಸಿಂಹ ನರಿಯನ್ನು ಕರೆಯಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಿತು. ಆದರೆ ಸಿಂಹದ ಧ್ವನಿ ಸಿಂಹದ ಧ್ವನಿಯೇ! ಅದು ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆಯಾಗಿ ಹೊರಬಂತು.

ಆ ಗರ್ಜನೆ ಗುಹೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಗುಹೆಯೇ ನಡುಗಿತು. ದೂರದ ಮರಗಳ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹೆದರಿ ಹಾರಿಹೋದವು. ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದವು.

ಈಗ ನರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಿಂಹ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು!

ಜಾಣ ನರಿ

ನರಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಓಡಿತು. ಬೆಟ್ಟದ ಆಚೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿತು.

“ನಾನು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಗುಹೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದನ್ನು ಎಂದೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಅದು ನಕ್ಕಿತು.

ಹಸಿದ ಸಿಂಹ ಕತ್ತಲೆಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಉಳಿಯಿತು.

ಮುಂದೆ ಬರುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಯೋಚಿಸುವವರು ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ದಧಿಮುಖ ಅಂಥ ಜಾಣ ನರಿಯಾಗಿತ್ತು.