ಮಾತಿನ ಆಮೆ

ಕೆರೆಯ ಗೆಳೆಯರು

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಮೆ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎರಡು ಹಂಸಗಳು ಅದರ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದವು.

ಮೂರೂ ದಿನವೂ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಮೆಗೆ ಮಾತು ಎಂದರೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಒಮ್ಮೆ ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಆಮೇಲೆ ಆ ನಾಡಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ದೊಡ್ಡ ಬರಗಾಲ ಬಂತು. ಮಳೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೆರೆಯ ನೀರು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು.

ಆಮೆಯ ಬೇಡಿಕೆ

ಒಂದು ದಿನ ಹಂಸಗಳು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡವು, “ಈ ಕೆರೆ ಬತ್ತಿಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಬೇರೆ ಕೆರೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ. ಆದರೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯ ಆಮೆಗೆ ಹೇಳಿ ಹೋಗೋಣ.”

ಹಂಸಗಳು ವಿದಾಯ ಹೇಳಲು ಬಂದಾಗ ಆಮೆ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿತು, “ನೀವು ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ನಾನು ನೀರಿನಲ್ಲೇ ಬದುಕುವ ಜೀವಿ. ನೀರೂ ಇಲ್ಲದೆ, ನೀವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಗನೆ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತೇನೆ.”

“ಕೆರೆ ಒಣಗಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಊಟ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೇ. ನನಗಾದರೆ ಪ್ರಾಣವೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ,” ಎಂದು ಆಮೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿತು.

ಕೋಲಿನ ಉಪಾಯ

“ನಿನಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು?” ಎಂದು ಹಂಸಗಳು ಕೇಳಿದವು.

“ಒಂದು ಉಪಾಯ ಇದೆ. ಒಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕೋಲು ತನ್ನಿ. ನಾನು ಕೋಲಿನ ನಡುಭಾಗವನ್ನು ಬಾಯಿಂದ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ. ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಕೋಲಿನ ಎರಡು ತುದಿಗಳನ್ನು ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಾರಿ. ಹೊಸ ಕೆರೆ ಸಿಗುವವರೆಗೆ ಹೀಗೇ ಹೋಗೋಣ,” ಎಂದಿತು ಆಮೆ. ಹಂಸಗಳು ಕೋಲು ತಂದವು.

ಹಂಸಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿದವು, “ಉಪಾಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಕೋಲು ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಜಾರುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟು ಎತ್ತರದಿಂದ ನೀನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತೀಯ.”

“ಹೆದರಬೇಡಿ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ ನಾನು ಮೌನ ವ್ರತ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಆಮೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆಮೆ

ಹಂಸಗಳು ಕೋಲಿನ ಎರಡು ತುದಿಗಳನ್ನು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದು, ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಿದವು. ಆಮೆ ಕೋಲಿಗೆ ಜೋತುಬಿದ್ದು ಅವುಗಳ ಜೊತೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿತು.

ಕೆಳಗೆ ಹೊಲಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ನದಿಗಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಹೋದವು. ಆಮೆಯ ಭಾರ ಹೊತ್ತ ಹಂಸಗಳು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಒಂದೇ ಸಮನಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇಷ್ಟು ಎತ್ತರದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ ಆಮೆಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಬಾಯಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೋಲನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿತ್ತು.

ಊರಿನ ಗದ್ದಲ

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವು ಒಂದು ಊರಿನ ಮೇಲೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಳಗಿದ್ದ ಜನರು ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದರು.

“ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ! ಎರಡು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಏನನ್ನೋ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ!” “ಅದೇನು? ಗಾಡಿಯ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ!” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂಗತೊಡಗಿದರು. ಊರು ತುಂಬಾ ಗದ್ದಲವೋ ಗದ್ದಲ.

ಆ ಗದ್ದಲ ಆಮೆಯ ಕಿವಿಗೂ ಬಿತ್ತು. ಜನ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು.

ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು

ಆಮೆ ತನ್ನ ಮೌನ ವ್ರತವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿತು. “ಈ ಜನ ಏನು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಿತು.

ಬಾಯಿ ತೆರೆದ ಕ್ಷಣವೇ ಕೋಲು ಜಾರಿತು. ಆಮೆ ಅಷ್ಟು ಎತ್ತರದಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತುಹೋಯಿತು.

ಹಂಸಗಳ ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಕೋಲು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು. ಅವು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ನೆನೆದು ದುಃಖದಿಂದ ಹೊಸ ಕೆರೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿಹೋದವು.

ನಮ್ಮ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸುವ ಗೆಳೆಯರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು. ಮಾತಾಡುವ ಮೊದಲು, ಇದು ಮಾತಾಡುವ ಹೊತ್ತೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕು.