ಕೊಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಏಡಿ

ಮುದಿ ಕೊಕ್ಕರೆ

ಒಂದು ಕೊಳದ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಕ್ಕರೆ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಚುರುಕಾಗಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯಲು ಅದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

“ಕಷ್ಟಪಡದೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು. ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು.

ಮರುದಿನ ಕೊಕ್ಕರೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿತು. ಮೀನುಗಳು ಅದರ ಕಾಲ ಬಳಿಯೇ ಈಜಿದರೂ ಅದು ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ.

ಆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಏಡಿಯೂ ಇತ್ತು. ಅದು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕೇಳಿತು, “ಮಾವ, ಇಂದು ಯಾಕೆ ಏನೂ ತಿನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಸರ?”

ಬೆಸ್ತರ ಸುದ್ದಿ

ಕೊಕ್ಕರೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿತು, “ಇಂದು ಕೆಲವು ಬೆಸ್ತರು ಈ ಕೊಳದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ಈ ಕೊಳದ ತುಂಬಾ ಮೀನುಗಳಿವೆ. ನಾಳೆಯೋ ನಾಡಿದ್ದೋ ಇಲ್ಲಿ ಬಲೆ ಬೀಸೋಣ’ ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.”

ಕೊಕ್ಕರೆ ಮುಂದುವರಿಸಿತು, “ಹಾಗಾದರೆ ನೀವೆಲ್ಲ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತೀರಿ. ನನಗೂ ಆಹಾರ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ನೆನೆದು ನನಗೆ ಊಟವೇ ಸೇರುತ್ತಿಲ್ಲ.”

ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕೊಳದ ಮೀನುಗಳೆಲ್ಲ ನಡುಗಿದವು. ಅವು ಕೊಕ್ಕರೆಯ ಸುತ್ತ ಸೇರಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡವು, “ಮಾವ, ಅಣ್ಣ, ಗೆಳೆಯ! ಅಪಾಯ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಉಪಾಯವೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡು!”

ಆಳವಾದ ಕೊಳದ ಆಸೆ

ಕೊಕ್ಕರೆ ಹೇಳಿತು, “ನಾನು ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ. ಮನುಷ್ಯರ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಲಾರೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ದೂರದ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಲ್ಲೆ.”

“ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು!” “ಇಲ್ಲ, ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು!” ಎಂದು ಮೀನುಗಳು ಮುಗಿಬಿದ್ದವು. ಕೊಕ್ಕರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಕ್ಕಿತು.

ಪ್ರತಿದಿನ ಅದು ಕೆಲವು ಮೀನುಗಳನ್ನು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಯಾವ ಕೊಳಕ್ಕೂ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೂರದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಇಳಿದು ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ಉಳಿದ ಮೀನುಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮೀನುಗಳು ಅದನ್ನು ನಂಬುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.

ಏಡಿಯ ಸರದಿ

ಒಂದು ದಿನ ಏಡಿಯೂ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿತು, “ಮಾವ, ನನ್ನನ್ನೂ ಆ ಹೊಸ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.”

ಕೊಕ್ಕರೆ ಯೋಚಿಸಿತು, “ದಿನಾ ಮೀನು ತಿಂದು ಬೇಸರವಾಗಿದೆ. ಈ ಏಡಿಯ ರುಚಿ ಬೇರೆಯೇ ಇರಬೇಕು.” ಅದು ಏಡಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿತು.

ಕೆಳಗೆ ಎಲ್ಲೂ ನೀರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕೊಕ್ಕರೆ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕಾದ ಒಂದು ಬಂಡೆಯ ಕಡೆಗೇ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. “ಮಾವ, ಆ ಆಳವಾದ ಕೊಳ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಎಂದು ಏಡಿ ಕೇಳಿತು.

ಕೊಕ್ಕರೆ ನಕ್ಕಿತು. “ಆ ಬಂಡೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯೇ? ಕೊಳದ ಮೀನುಗಳೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಈಗ ನಿನ್ನ ಸರದಿ.”

ಏಡಿಯ ಧೈರ್ಯ

ಏಡಿ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿತು. ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮೀನುಗಳ ಮುಳ್ಳುಗಳು ರಾಶಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಏಡಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. “ಇದು ಗೆಳೆಯ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಬಲೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೋಸಗಾರ!”

ಏಡಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಹೆದರಿ ಸುಮ್ಮನಿರುವ ಸಮಯ ಇದಲ್ಲ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. “ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಮೊದಲೇ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು,” ಎಂದುಕೊಂಡಿತು.

ತಕ್ಷಣ ಏಡಿ ತನ್ನ ಕೊಂಡಿಗಳಿಂದ ಕೊಕ್ಕರೆಯ ಕತ್ತನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಕೊಕ್ಕರೆ ಎಷ್ಟು ಒದ್ದಾಡಿದರೂ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು, ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅದರ ಉಸಿರು ನಿಂತುಹೋಯಿತು.

ಕೊಳಕ್ಕೆ ಮರಳಿ

ಏಡಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಡೆದು ಕೊಳಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂತು. “ನೀನು ಯಾಕೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದೆ?” ಎಂದು ಮೀನುಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದವು.

ಏಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿತು. “ಆ ಕೊಕ್ಕರೆ ನಮಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿತು. ಯಾವ ಆಳವಾದ ಕೊಳವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮವರನ್ನು ದೂರದ ಬಂಡೆಗೆ ಒಯ್ದು ತಿಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಇನ್ನು ಅದು ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.”

ಮೀನುಗಳು ಹೋದ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ನೆನೆದು ದುಃಖಪಟ್ಟವು. ನಂತರ ಅವು ಏಡಿಯ ಜೊತೆ ಆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಿದವು.

ನಮ್ಮ ಭಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಿಹಿಮಾತಾಡುವವರನ್ನು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ನಂಬಬಾರದು.