ಎರಡು ತಲೆಯ ನೇಕಾರ

ಮುರಿದ ಮಗ್ಗ

ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮಂದಣ್ಣ ಎಂಬ ನೇಕಾರ ಇದ್ದ. ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆ ನೇಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಮನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಗ್ಗದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಾಗ ಕಟಕ್, ಕಟಕ್ ಎಂದು ಸದ್ದಾಯಿತು. ಮಗ್ಗದ ಮರದ ಗೂಟಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದವು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಮಗ್ಗ ನಿಂತರೆ ಮನೆಯ ಒಲೆಯೂ ಆರಿಹೋಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಮಂದಣ್ಣ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟ. ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಪಾತ್ರೆ ಆಗಲೇ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನು ಕೊಡಲಿ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟ. ನಡೆನಡೆದು ಸಮುದ್ರ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಿಂಶುಪಾ ಮರ ನಿಂತಿತ್ತು.

“ಆಹಾ! ಎಂಥ ಗಟ್ಟಿ ಮರ! ಇದನ್ನು ಕಡಿದರೆ ಮಗ್ಗಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವನು ಕೊಡಲಿ ಎತ್ತಿದ.

ಮರದ ಯಕ್ಷ

ಕೊಡಲಿ ಮರಕ್ಕೆ ತಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಮರದೊಳಗಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. “ಗೆಳೆಯಾ, ನಿಲ್ಲು! ಈ ಮರ ನನ್ನ ಮನೆ.”

ಮಂದಣ್ಣ ಬೆಚ್ಚಿ ನೋಡಿದ. ಮರದ ತೊಗಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲೆಗಳ ಹುಬ್ಬಿನ ಒಂದು ಮುಖ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಆ ಮರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಯಕ್ಷ.

“ಕಡಲ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಬರುವ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸವರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸುಖವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸು,” ಎಂದು ಯಕ್ಷ ಬೇಡಿಕೊಂಡ.

“ಸ್ವಾಮೀ, ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಮಗ್ಗಕ್ಕೆ ಮರ ಇಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮನೆಯವರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸೊರಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೀವೇ ಬೇಗ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿ. ನಾನು ಇದನ್ನು ಕಡಿಯಲೇಬೇಕು,” ಎಂದ ಮಂದಣ್ಣ.

ಯಕ್ಷ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. “ನೀನು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದೆ. ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಕೇಳು, ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಈ ಮರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಡು.”

ಮಂದಣ್ಣನಿಗೆ ಏನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. “ಹಾಗಾದರೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನೂ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೂ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದ. ಯಕ್ಷ ಒಪ್ಪಿದ.

ಗೆಳೆಯನ ಸಲಹೆ

ಊರಿಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಂದಣ್ಣನಿಗೆ ಅವನ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯ, ಊರಿನ ಕ್ಷೌರಿಕ, ಎದುರಾದ. “ಗೆಳೆಯಾ, ಒಬ್ಬ ಯಕ್ಷ ನನಗೆ ಒಲಿದಿದ್ದಾನೆ! ಏನು ಕೇಳಲಿ, ಹೇಳು,” ಎಂದ ಮಂದಣ್ಣ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ.

ಕ್ಷೌರಿಕನ ಕಣ್ಣು ಮಿಂಚಿತು. “ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಕೇಳು! ನೀನು ರಾಜ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಂತ್ರಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಲೋಕದ ಸುಖವನ್ನೆಲ್ಲ ಮನಸಾರೆ ಅನುಭವಿಸೋಣ!”

“ಸರಿಯಾದ ಮಾತು,” ಎಂದ ಮಂದಣ್ಣ. “ಆದರೂ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.”

“ಬೇಡ, ಬೇಡ! ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಗೊಂದಲ ಅಷ್ಟೇ,” ಎಂದು ಕ್ಷೌರಿಕ ಕೈ ಆಡಿಸಿದ.

“ಇರಬಹುದು. ಆದರೂ ಅವಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಂಡತಿ. ಅವಳನ್ನು ಕೇಳದೆ ಇರಲಾರೆ,” ಎಂದು ಮಂದಣ್ಣ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಬಿರಬಿರನೆ ನಡೆದ. ಕ್ಷೌರಿಕನೂ ಅವನ ಹಿಂದೆಯೇ ಬಂದ.

ಹೆಂಡತಿಯ ಉಪಾಯ

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮಂದಣ್ಣ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ. “ಯಕ್ಷ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಡುತ್ತಾನಂತೆ. ಈ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರಾಜ್ಯ ಕೇಳು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನೀನೇನು ಹೇಳುತ್ತೀ?”

ಹೆಂಡತಿ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಳು. “ರಾಜ್ಯ ಬೇಡ. ರಾಜನಿಗೆ ದಿನವೂ ತಲೆನೋವು. ಯುದ್ಧ, ಒಪ್ಪಂದ, ಶತ್ರುಗಳು, ಕೋಟೆ, ಚಿಂತೆಯ ಮೇಲೆ ಚಿಂತೆ. ರಾಜನ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳು, ತಮ್ಮಂದಿರೇ ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಸಾಯಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಬದುಕು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು?”

“ನಿಜ, ನಿಜ. ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಕೇಳಲಿ?” ಎಂದ ಮಂದಣ್ಣ.

ಹೆಂಡತಿ ಮಗ್ಗದ ಕಡೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದಳು. “ನೀನು ಈಗ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆ ನೇಯುತ್ತೀ. ಇನ್ನೊಂದು ತಲೆ, ಇನ್ನೆರಡು ಕೈ ಕೇಳು. ಆಗ ಎರಡು ಮಗ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಎರಡು ಬಟ್ಟೆ ನೇಯಬಹುದು. ಒಂದರ ಹಣದಲ್ಲಿ ಮನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದರ ಹಣದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಟ್ಟು ತೊಟ್ಟು, ನೆಂಟರಿಷ್ಟರ ನಡುವೆ ಗೌರವದಿಂದ ಬಾಳಬಹುದು.”

ಮಂದಣ್ಣ ಕುಣಿದಾಡಿದ. “ಆಹಾ! ಎಂಥ ಚೆಂದದ ಉಪಾಯ! ಇದನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ!” ಕ್ಷೌರಿಕ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಎರಡು ತಲೆಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಊರಿನವರು ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ.

ವರ ಸಿಕ್ಕಿತು

ಮಂದಣ್ಣ ಓಡೋಡುತ್ತಾ ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ಮರದ ಬಳಿ ಬಂದ. “ಸ್ವಾಮೀ, ನೀವು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಂತೆ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೊಡುವುದಾದರೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೆರಡು ಕೈ, ಇನ್ನೊಂದು ತಲೆ ಕೊಡಿ.”

ಆ ಮಾತು ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಡುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ತಲೆ ಮೂಡಿತು. ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೆರಡು ಕೈಗಳು ಚಾಚಿಕೊಂಡವು.

ಎರಡು ತಲೆಗಳು ಒಂದನ್ನೊಂದು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದವು. ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದವು. “ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡು ಬಟ್ಟೆ!” ಎಂದು ಎರಡೂ ಬಾಯಿಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಡಿದವು.

ಯಕ್ಷ ಮರದೊಳಗಿಂದ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. ಮಂದಣ್ಣ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ಹೊಸ ಗೌರವದ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.

ಊರ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ

ಸಂಜೆ ಮಂದಣ್ಣ ಊರ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದ. ನಾಲ್ಕು ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಾ, ಎರಡು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಊರಿನವರು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು. “ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ! ರಾಕ್ಷಸ! ಎರಡು ತಲೆಯ ರಾಕ್ಷಸ ಬಂದ!” ಎಂದು ಕಿರುಚಿದರು. ಅವನು ಯಾರೆಂದು ಯಾರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಹೆದರಿದ ಜನ ಕೋಲು, ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದರು. ಪಾಪ, ಮಂದಣ್ಣ ಅಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟ.

ಸಲಹೆ ಕೇಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರ ಸಲಹೆಯೇ ಇರಲಿ, ಅದರಿಂದ ಮುಂದೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ನಾವೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ವರ ಕೇಳುವ ಮೊದಲು ಮಂದಣ್ಣ ತನ್ನನ್ನು ಊರಿನವರ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು!