ಅತಿಯಾಸೆಯ ನರಿ

ಬೆಟ್ಟದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ

ಬೆಟ್ಟದ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬೇಟೆಗಾರ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಅವನು ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು, ಬಾಣಗಳ ಬತ್ತಳಿಕೆಯನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬೇಟೆಗೆ ಹೊರಟ.

ಕಲ್ಲುಮುಳ್ಳಿನ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದಾಗ ಪೊದೆಗಳ ನಡುವೆ ಏನೋ ಕಪ್ಪಗೆ ಅಲುಗಾಡಿತು. ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಭಾರೀ ಕಾಡುಹಂದಿ! ಕಪ್ಪು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯೇ ಎದ್ದು ನಿಂತಂತೆ ಇತ್ತು ಅದರ ಗಾತ್ರ.

ಬೇಟೆಗಾರ ಪೊದೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಗ್ಗಿ ಕುಳಿತು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದು ಚೂಪಾದ ಬಾಣ ತೆಗೆದ. ಅದನ್ನು ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಡಿ, ಹೆದೆಯನ್ನು ಕಿವಿಯವರೆಗೂ ಎಳೆದ.

ಆದರೆ ಹಂದಿ ಓಡಲಿಲ್ಲ. ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಅವನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿತು. “ಹೂಡಿದ ಬಾಣ ಕಂಡರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಭಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಇದರ ಸಾವೇ ಇದನ್ನು ನನ್ನೆದುರು ಕರೆತಂದಿರಬೇಕು,” ಎಂದುಕೊಂಡ ಬೇಟೆಗಾರ.

ಅರ್ಧಚಂದ್ರದಂಥ ಕೋರೆ

ಬೇಟೆಗಾರ ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟ. ಸುಂಯ್ಯನೆ ಹಾರಿದ ಬಾಣ ಹಂದಿಗೆ ನಾಟಿತು.

ಹಂದಿ ಕೋಪದಿಂದ ಗುರುಗುಟ್ಟಿತು. ಮಣ್ಣು ಚಿಮ್ಮಿಸುತ್ತಾ, ಹುಲ್ಲು ಸೀಳುತ್ತಾ ನೇರವಾಗಿ ಬೇಟೆಗಾರನತ್ತ ನುಗ್ಗಿತು. ಅದರ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಚಾಚಿದ ಕೋರೆಹಲ್ಲು ಅರ್ಧಚಂದ್ರನಂತೆ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಬೇಟೆಗಾರನಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬಾಣ ತೆಗೆಯುವಷ್ಟೂ ಸಮಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಹಂದಿ ತನ್ನ ಕೋರೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ತಿವಿಯಿತು. ಬೇಟೆಗಾರ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತುಹೋದ.

ಬಾಣದ ಗಾಯದ ನೋವಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಹಂದಿಯೂ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು.

ಕಾಡು ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು. ಹಕ್ಕಿಗಳೂ ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬೇಟೆಗಾರನ ಬಿಲ್ಲು ಹೆದೆ ಏರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

ಹಸಿದ ನರಿಯ ಅದೃಷ್ಟ

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ನರಿ ಗೊತ್ತುಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಆ ಕಡೆ ಬಂತು. ಹಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಊಟ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿತ್ತು.

ಪೊದೆಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಇಣುಕಿದ ನರಿ ಬೆರಗಾಯಿತು. ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಗಾರ ಅಲುಗಾಡದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆ ದೊಡ್ಡ ಹಂದಿಯೂ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಬೇಟೆಗಾರನಲ್ಲೂ ಹಂದಿಯಲ್ಲೂ ಜೀವವಿರಲಿಲ್ಲ.

ನರಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿತು. ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬಾಲ ತಾನಾಗಿಯೇ ಕುಣಿಯತೊಡಗಿತು.

“ಆಹಾ! ವಿಧಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿದೆ! ನಾನು ಬೇಟೆಯಾಡಲಿಲ್ಲ, ಓಡಲಿಲ್ಲ, ಬೆವರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಹಾರ ತಾನಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಕಾಲ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಹಿಂದೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳ ಫಲ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರಬೇಕು,” ಎಂದು ನರಿ ಹಿಗ್ಗಿತು.

ನರಿಯ ಜಾಣ ಲೆಕ್ಕ

ನರಿ ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕತೊಡಗಿತು. “ಇಷ್ಟು ಆಹಾರ ನನಗೆ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಆತುರಪಟ್ಟು ಇಂದೇ ಗಬಗಬನೆ ತಿಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ನಾಳೆಗೆ ಏನು?

“ಜಾಣರು ಅಮೃತವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿಗೆ ಕುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಗುಟುಕು ಗುಟುಕಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸವಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನೂ ಹಾಗೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ದೊಡ್ಡ ಊಟವನ್ನು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಿಗೆ ಉಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂದು ಸಣ್ಣದರಿಂದ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”

ಅದರ ಕಣ್ಣು ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಬಿಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಬಾಗಿದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಬಿದಿರಿನ ಕೋಲಿನ ಎರಡು ತುದಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಯ ನರದಿಂದ ಹೊಸೆದ ಹೆದೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಎಳೆದು ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಹೆದೆಯ ಒಂದು ತುದಿ ಬಿಲ್ಲಿನ ಮೇಲ್ತುದಿಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸ್ವಲ್ಪ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

“ಆಹಾ, ನರದ ಹೆದೆ! ಇಂದಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ದೊಡ್ಡ ಊಟ ನಾಳೆಯಿಂದ,” ಎಂದು ನರಿ ತನ್ನ ಜಾಣತನವನ್ನು ತಾನೇ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.

ನಿಧಾನವಾಗಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ

ನರಿ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂಗಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಬಿಲ್ಲಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೆದೆಯ ತುದಿಯನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು.

“ಆತುರ ಬೇಡ. ನಿಧಾನವಾಗಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ,” ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿ, ನೇತಾಡುವ ತುದಿಯಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿ ಬಿಲ್ಲಿನ ತುದಿಗೆ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೆದೆಯವರೆಗೂ ಅಗಿಯತೊಡಗಿತು. ಕಚ ಕಚ, ಕಚ ಕಚ.

ಅಗಿದಂತೆ ಅಗಿದಂತೆ ಹೆದೆ ತೆಳ್ಳಗಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಬಾಗಿದ ಬಿಲ್ಲು ಅದನ್ನು ಎರಡೂ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಎಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ರುಚಿಯ ಸವಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ನರಿಗೆ ಆ ಎಳೆತದ ಕಡೆ ಗಮನವೇ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. “ನಾಳೆಗೂ ಆಯಿತು, ನಾಡಿದ್ದಿಗೂ ಆಯಿತು,” ಎಂದು ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.

ಬಾರದ ನಾಳೆ

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ “ಪಟ್!” ಎಂದು ಹೆದೆ ತುಂಡಾಯಿತು.

ಬಾಗಿದ್ದ ಬಿಲ್ಲು ರಭಸದಿಂದ ನೆಟ್ಟಗಾಯಿತು; ಅದರ ಚೂಪಾದ ತುದಿ ನರಿಯ ಬಾಯೊಳಗೆ ಬಲವಾಗಿ ನಾಟಿತು, ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೇ ನರಿ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು.

ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಗೆಂದು ಉಳಿಸಿಟ್ಟ ಊಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತುತ್ತೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಮೆಲ್ಲನೆ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು. ನೆಟ್ಟಗಾದ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ತುಂಡಾದ ಹೆದೆ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

ಕಷ್ಟಕಾಲಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿಸುವುದು ಜಾಣತನ. ಆದರೆ ಅತಿಯಾಸೆ ಬೇಡ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಾನೇ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ನರಿ ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿನ ಅಪಾಯವನ್ನೇ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.

‘ಎಳ್ಳಿನ ವ್ಯಾಪಾರ’ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಡ ಗಂಡ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿದ ದುರಾಸೆಯ ನರಿಯ ಕಥೆ ಇದೇ.