ಆಡೋ, ನಾಯಿಯೋ?

ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಆಡು

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರಶರ್ಮ ಎಂಬ ಸರಳ ಮನುಷ್ಯ ಇದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಪಕ್ಕದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದಪ್ಪ ಆಡು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಅವನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಆಡನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಕಾಡಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟ.

ಮೂವರು ಧೂರ್ತರು

ಮರಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೂವರು ಹಸಿದ ಧೂರ್ತರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು. “ಆ ಆಡು ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ!” ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಹೇಳಿದ.

“ಅವನಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರೆ ಜಗಳವಾಗುತ್ತದೆ. ಉಪಾಯದಿಂದ ಅವನೇ ಆಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡೋಣ,” ಎಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ.

ಅವರು ಅಡ್ಡದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಓಡಿಹೋಗಿ, ಅವನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ನಿಂತರು.

ಮೊದಲನೆಯವನು

ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮೊದಲ ಧೂರ್ತ ಎದುರಾದ. “ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಾಮಿ! ನಾಯಿಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ಮಿತ್ರಶರ್ಮನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂತು. “ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಇದು ಆಡು!” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದ.

ಎರಡನೆಯವನು

ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಧೂರ್ತ ಎದುರಾದ. “ಸ್ವಾಮಿ, ಕರುವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

“ಇದು ಕರು ಅಲ್ಲ, ಆಡು!” ಎಂದು ಮಿತ್ರಶರ್ಮ ಹೇಳಿದ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಹೆಗಲ ಮೇಲಿನ ಆಡನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು.

ಮೂರನೆಯವನು

ಕೊನೆಗೆ ಮೂರನೆಯ ಧೂರ್ತ ಎದುರಾಗಿ ಮುಖ ಗಂಭೀರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ, “ಅರೆ! ಕತ್ತೆಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ!”

ಈಗ ಮಿತ್ರಶರ್ಮ ತುಂಬ ಹೆದರಿದ. “ಮೂವರು ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ರೂಪ ಬದಲಿಸುವ ಭೂತವೇ ಇರಬೇಕು!” ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡ.

ಅವನು ಆಡನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಳಿಸಿ, ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ.

ಆಡು ಆಡಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು

ಮೂವರು ಧೂರ್ತರೂ ಬಂದು ಸೇರಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು. ಅವರು ಆಡನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು.

ಪಾಪ, ಆಡಿಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಾಯಿಯೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಕರುವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಕತ್ತೆಯೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಆಡಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು!

ಹಲವರು ಸೇರಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದರೂ ಅದು ಸತ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಗಾಬರಿಯಾಗದೆ ನಾವೇ ನೋಡಿ, ಯೋಚಿಸಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಕು.